” زندگی خصوصی”  فیلمی است که حسین فرحبخش آن را درباره ی یک مدیر دگردیسی یافته ساخته است مدیری که در روزگاری در دهه شصت مشغول کتک زدن مردم به جرم بدحجابی بوده و حالا و در طول فیلم به مردی زن باره تبدیل می‌شود. فرحبخش در متن فیلم شعارهای سیاسی می دهد،بعضی شخصیتهای سیاسی را با زبان بی زبانی معرفی می کند و اشاراتی به آن ها می کند که مخاطب بالاخره شیرفهم شود که فیلمساز درباره چه کسی حرف می زند؛ اما در نهایت موضوع اصلی فیلم هیچ کدام از این اشارات نیست، بلکه دقیقا به همان موضوع زندگی خصوصی می پردازد و آن قدر در این زندگی خصوصی عمیق می شود که کارش به اروتیسم می کشد.کمتر مخاطبی است که با دیدن این فیلم ذهنش درگیر طنازی های ابراهیم برای جلب توجه پریسا نشده باشد و از آن سمت هم عشوه فروشی‌های پریسا بخش عمده ای از حضور او را در فیلم تشکیل می دهد. اروتیسم به سبک سینمای ایران با آنچه که در هالیوود وجود دارد متفاوت است.

در سینمای ایران همه چیز به یک فضای ذهنی حواله می شود و برعکس سینمای غرب که صحنه های جنسی را به صورت رئال در برابر مخاطب به نمایش می گذارد، در سینمای ایران مخاطبان در این تجربه سهیم می شوند و هر مخاطبی بنا به تخیل شخصی خود آن بخش از فیلم را که نمی بیند در ذهنش بازسازی می کند و این البته تاثیری بسیار عمیق تر خواهد داشت.

بازیگر نقش ابراهیم حتی سیمرغ هم می گیرد تا نشان دهد؛ می شود با مجوز وزارت ارشاد جنسی ترین فضا را ساخت و تشویق هم شد. البته فرهاد اصلانی بازیگر این نقش خوب بازی کرد و از عهده نقشش بر آمد اما جایزه دادن به این فیلم مفهومی دیگر دارد و یعنی برخی کارگردان ها خوب یاد گرفته اند بر لبه معیار های دستگاه ممیزی ارشاد حرکت کنند و با چند شعار سیاسی مجوز بگیرند و فیلمی با موضوع و موضع جنسی بسازند و در نهایت تشویق هم بشوند.